co mogło spowodować tak agresywne zachowanie??

od jakiegoś czasu moja siostra (29 lat) zaczela odnosic sie do calej rodziny z pogardą. caly czas odzywa sie do nas "warcząc" i wyzywając nas. takie zachowanie jest strasznie denerwujące poniewaz ona uwaza ze wszystko moze, nie liczy sie ze słowami, uwaza ze zawsze ma racje i dosłownie poniza ludzi w rozmowie. rok temu urodzila dziecko i do tej pory tlumaczylam to sobie tak, ze moze jest jej ciezko: pracuje (na kierowniczym stanowisku) i wychowuje małe dziecko, jej mąż ma problemy zdrowotne i tez male kłopoty w pracy ale stara sie jak moze, mysle ze niezle sobie radzi, a w stosunku do niej jest bardzo czuły i opiekuńczy (dodam ze nie mają kłopotow finansowych). Osatanio nawet mama zwróciła jej uwagę i jakis tydzien było lepiej ale znowu sie zaczeło. zaniepokoiło mnie nawet jej zachowanie w stosunku do dziecka, zauwazyłam ze czasem je szarpie i potrząsa nim... sama nie mam jeszcze dzieci ale jestem pedagogiem i wg mnie takie zachowanie jest niepokojące, zwłaszcza ze znam moją siostre bardzo dobrze i nigdy jeszcze nie była taka "drażliwa". Ostatanio, podczas rozmowy bez powodu wyzwała mnie od najgorszych, a kiedy zareagowałam stanowczym sprzeciwem i w zlości rzuciłam w nią poduszką, wpadła w szał, uderzyła mnie z całej siły w głowę (bez żadnych oporów i obawy że zrobi mi krzywdę) na tyle silnie ze upadłam i przez chwilę straciłam oriętację, zaczęła wykrzykiwać, że jak ja smię podnieśc na nią rękę itp. gdy sie podniosłam rzuciła sie na mnie z taką wściekłościa w oczach, jaką na prawde ciężko opisać. cieżko mi to pisać ale pierwszy raz byłam taka przerazona. miałam wrażenie ze chce mnie zabić. nie opanowała sie nawet gdy nadeszła mama - musiała ja dosłownie ode mnie oderwać. co mnie dodatkowo zaskoczyło: mama stanęła w jej obronie... nie potrafie opisać w jakim byłam szoku, zwłaszcza gdy usłyszałam jak siostra mowi mamie ze to ja sie na nią "rzuciłam z pazurami". za dziecka zdarzało nam sie posprzeczac, nawet poszarpac.. wiadomo jak to z rodzeństwem.. myslalam ze z tego sie wyrasta, ale nigdy jeszcze nie dostałam od mojej siostry (z reszta od nikogo) tak silnego ciosu (nawet dobrze nie wiem czym) i nigdy w jej zachowaniu nie bylo tyle agresji. zastanawiam sie czy jest cos o czym nie wiem, a o czym wie moja mama (sądząc po jej zachowaniu), ale z drugiej strony gdyby tak bylo to mama nie obwinialaby mnie za to zajscie. od razu dodam ze nie moge porozmawiac o tym z siostra bo juz nie raz próbowałam i wstyd mi napisać jaka była jej reakcja.. parskniecie, wysmianie i wyzwanie od nienormalnych. ogólnie to jestem bardzo zżyta z siostra a miedzy nami nigdy nie było jakichs większych konfliktów. do dziś. o co wiec moze chodzic?

Czy mąż mnie zdradza?

Mój mąż ostatnio stracił pracę. Dziwnie się po tym zachowuje. Często wychodzi z domu bez uprzedzenia, jest agresywny, nie chce ze mną rozmawiać na ten temat, a kiedy ogląda telewizje jest często w ogóle nie obecny. Czy on może kogoś ma?

co mogło spowodować tak agresywne zachowanie??

od jakiegoś czasu moja siostra (29 lat) zaczela odnosic sie do calej rodziny z pogardą. caly czas odzywa sie do nas "warcząc" i wyzywając nas. takie zachowanie jest strasznie denerwujące poniewaz ona uwaza ze wszystko moze, nie liczy sie ze słowami, uwaza ze zawsze ma racje i dosłownie poniza ludzi w rozmowie. rok temu urodzila dziecko i do tej pory tlumaczylam to sobie tak, ze moze jest jej ciezko: pracuje (na kierowniczym stanowisku) i wychowuje małe dziecko, jej mąż ma problemy zdrowotne i tez male kłopoty w pracy ale stara sie jak moze, mysle ze niezle sobie radzi, a w stosunku do niej jest bardzo czuły i opiekuńczy (dodam ze nie mają kłopotow finansowych). Osatanio nawet mama zwróciła jej uwagę i jakis tydzien było lepiej ale znowu sie zaczeło. zaniepokoiło mnie nawet jej zachowanie w stosunku do dziecka, zauwazyłam ze czasem je szarpie i potrząsa nim... sama nie mam jeszcze dzieci ale jestem pedagogiem i wg mnie takie zachowanie jest niepokojące, zwłaszcza ze znam moją siostre bardzo dobrze i nigdy jeszcze nie była taka "drażliwa". Ostatanio, podczas rozmowy bez powodu wyzwała mnie od najgorszych, a kiedy zareagowałam stanowczym sprzeciwem i w zlości rzuciłam w nią poduszką, wpadła w szał, uderzyła mnie z całej siły w głowę (bez żadnych oporów i obawy że zrobi mi krzywdę) na tyle silnie ze upadłam i przez chwilę straciłam oriętację, zaczęła wykrzykiwać, że jak ja smię podnieśc na nią rękę itp. gdy sie podniosłam rzuciła sie na mnie z taką wściekłościa w oczach, jaką na prawde ciężko opisać. cieżko mi to pisać ale pierwszy raz byłam taka przerazona. miałam wrażenie ze chce mnie zabić. nie opanowała sie nawet gdy nadeszła mama - musiała ja dosłownie ode mnie oderwać. co mnie dodatkowo zaskoczyło: mama stanęła w jej obronie... nie potrafie opisać w jakim byłam szoku, zwłaszcza gdy usłyszałam jak siostra mowi mamie ze to ja sie na nią "rzuciłam z pazurami". za dziecka zdarzało nam sie posprzeczac, nawet poszarpac.. wiadomo jak to z rodzeństwem.. myslalam ze z tego sie wyrasta, ale nigdy jeszcze nie dostałam od mojej siostry (z reszta od nikogo) tak silnego ciosu (nawet dobrze nie wiem czym) i nigdy w jej zachowaniu nie bylo tyle agresji. zastanawiam sie czy jest cos o czym nie wiem, a o czym wie moja mama (sądząc po jej zachowaniu), ale z drugiej strony gdyby tak bylo to mama nie obwinialaby mnie za to zajscie. od razu dodam ze nie moge porozmawiac o tym z siostra bo juz nie raz próbowałam i wstyd mi napisać jaka była jej reakcja.. parskniecie, wysmianie i wyzwanie od nienormalnych. ogólnie to jestem bardzo zżyta z siostra a miedzy nami nigdy nie było jakichs większych konfliktów. do dziś. o co wiec moze chodzic?

co mogło spowodować tak agresywne zachowanie??

od jakiegoś czasu moja siostra (29 lat) zaczela odnosic sie do calej rodziny z pogardą. caly czas odzywa sie do nas "warcząc" i wyzywając nas. takie zachowanie jest strasznie denerwujące poniewaz ona uwaza ze wszystko moze, nie liczy sie ze słowami, uwaza ze zawsze ma racje i dosłownie poniza ludzi w rozmowie. rok temu urodzila dziecko i do tej pory tlumaczylam to sobie tak, ze moze jest jej ciezko: pracuje (na kierowniczym stanowisku) i wychowuje małe dziecko, jej mąż ma problemy zdrowotne i tez male kłopoty w pracy ale stara sie jak moze, mysle ze niezle sobie radzi, a w stosunku do niej jest bardzo czuły i opiekuńczy (dodam ze nie mają kłopotow finansowych). Osatanio nawet mama zwróciła jej uwagę i jakis tydzien było lepiej ale znowu sie zaczeło. zaniepokoiło mnie nawet jej zachowanie w stosunku do dziecka, zauwazyłam ze czasem je szarpie i potrząsa nim... sama nie mam jeszcze dzieci ale jestem pedagogiem i wg mnie takie zachowanie jest niepokojące, zwłaszcza ze znam moją siostre bardzo dobrze i nigdy jeszcze nie była taka "drażliwa". Ostatanio, podczas rozmowy bez powodu wyzwała mnie od najgorszych, a kiedy zareagowałam stanowczym sprzeciwem i w zlości rzuciłam w nią poduszką, wpadła w szał, uderzyła mnie z całej siły w głowę (bez żadnych oporów i obawy że zrobi mi krzywdę) na tyle silnie ze upadłam i przez chwilę straciłam oriętację, zaczęła wykrzykiwać, że jak ja smię podnieśc na nią rękę itp. gdy sie podniosłam rzuciła sie na mnie z taką wściekłościa w oczach, jaką na prawde ciężko opisać. cieżko mi to pisać ale pierwszy raz byłam taka przerazona. miałam wrażenie ze chce mnie zabić. nie opanowała sie nawet gdy nadeszła mama - musiała ja dosłownie ode mnie oderwać. co mnie dodatkowo zaskoczyło: mama stanęła w jej obronie... nie potrafie opisać w jakim byłam szoku, zwłaszcza gdy usłyszałam jak siostra mowi mamie ze to ja sie na nią "rzuciłam z pazurami". za dziecka zdarzało nam sie posprzeczac, nawet poszarpac.. wiadomo jak to z rodzeństwem.. myslalam ze z tego sie wyrasta, ale nigdy jeszcze nie dostałam od mojej siostry (z reszta od nikogo) tak silnego ciosu (nawet dobrze nie wiem czym) i nigdy w jej zachowaniu nie bylo tyle agresji. zastanawiam sie czy jest cos o czym nie wiem, a o czym wie moja mama (sądząc po jej zachowaniu), ale z drugiej strony gdyby tak bylo to mama nie obwinialaby mnie za to zajscie. od razu dodam ze nie moge porozmawiac o tym z siostra bo juz nie raz próbowałam i wstyd mi napisać jaka była jej reakcja.. parskniecie, wysmianie i wyzwanie od nienormalnych. ogólnie to jestem bardzo zżyta z siostra a miedzy nami nigdy nie było jakichs większych konfliktów. do dziś. o co wiec moze chodzic?

co mogło spowodować tak agresywne zachowanie??

od jakiegoś czasu moja siostra (29 lat) zaczela odnosic sie do calej rodziny z pogardą. caly czas odzywa sie do nas "warcząc" i wyzywając nas. takie zachowanie jest strasznie denerwujące poniewaz ona uwaza ze wszystko moze, nie liczy sie ze słowami, uwaza ze zawsze ma racje i dosłownie poniza ludzi w rozmowie. rok temu urodzila dziecko i do tej pory tlumaczylam to sobie tak, ze moze jest jej ciezko: pracuje (na kierowniczym stanowisku) i wychowuje małe dziecko, jej mąż ma problemy zdrowotne i tez male kłopoty w pracy ale stara sie jak moze, mysle ze niezle sobie radzi, a w stosunku do niej jest bardzo czuły i opiekuńczy (dodam ze nie mają kłopotow finansowych). Osatanio nawet mama zwróciła jej uwagę i jakis tydzien było lepiej ale znowu sie zaczeło. zaniepokoiło mnie nawet jej zachowanie w stosunku do dziecka, zauwazyłam ze czasem je szarpie i potrząsa nim... sama nie mam jeszcze dzieci ale jestem pedagogiem i wg mnie takie zachowanie jest niepokojące, zwłaszcza ze znam moją siostre bardzo dobrze i nigdy jeszcze nie była taka "drażliwa". Ostatanio, podczas rozmowy bez powodu wyzwała mnie od najgorszych, a kiedy zareagowałam stanowczym sprzeciwem i w zlości rzuciłam w nią poduszką, wpadła w szał, uderzyła mnie z całej siły w głowę (bez żadnych oporów i obawy że zrobi mi krzywdę) na tyle silnie ze upadłam i przez chwilę straciłam oriętację, zaczęła wykrzykiwać, że jak ja smię podnieśc na nią rękę itp. gdy sie podniosłam rzuciła sie na mnie z taką wściekłościa w oczach, jaką na prawde ciężko opisać. cieżko mi to pisać ale pierwszy raz byłam taka przerazona. miałam wrażenie ze chce mnie zabić. nie opanowała sie nawet gdy nadeszła mama - musiała ja dosłownie ode mnie oderwać. co mnie dodatkowo zaskoczyło: mama stanęła w jej obronie... nie potrafie opisać w jakim byłam szoku, zwłaszcza gdy usłyszałam jak siostra mowi mamie ze to ja sie na nią "rzuciłam z pazurami". za dziecka zdarzało nam sie posprzeczac, nawet poszarpac.. wiadomo jak to z rodzeństwem.. myslalam ze z tego sie wyrasta, ale nigdy jeszcze nie dostałam od mojej siostry (z reszta od nikogo) tak silnego ciosu (nawet dobrze nie wiem czym) i nigdy w jej zachowaniu nie bylo tyle agresji. zastanawiam sie czy jest cos o czym nie wiem, a o czym wie moja mama (sądząc po jej zachowaniu), ale z drugiej strony gdyby tak bylo to mama nie obwinialaby mnie za to zajscie. od razu dodam ze nie moge porozmawiac o tym z siostra bo juz nie raz próbowałam i wstyd mi napisać jaka była jej reakcja.. parskniecie, wysmianie i wyzwanie od nienormalnych. ogólnie to jestem bardzo zżyta z siostra a miedzy nami nigdy nie było jakichs większych konfliktów. do dziś. o co wiec moze chodzic?

Mój pies zrobił się agresywny - co robić?

Mam poważny problem. Z mężem i dziećmi od roku mamy kochanego psa. Od pierwszej chwili spodobał się mężowi i dzieciom, a ja go wręcz pokochałam. Teraz jednak pojawił się pewien problem, którego nie potrafimy wyjaśnić. Pies zrobił się troszkę agresywny. Zaczął atakować inne psy, mimo, iż wcześniej się z nimi bawił. Ponad to kilkakrotnie na mnie zawarczał, gdy chciałam zdjąć go z kanapy. Nigdy wcześniej tego nie robił. Nie wiemy zupełnie co robić. Proszę o radę.

Jak przestać się bać agresji w związku?

Mam pewien problem. Kilka lat temu byłam w toksycznym związku z mężczyzną, który próbował zawsze dominować, wykłócał się o wszystko, często zmuszał mnie do popierania jego decyzji, ale również wyżywał się na mnie. Dochodziło również do sytuacji kiedy mnie bił. I to nie były odosobnione przypadki, ani tym bardziej sytuacje, kiedy rzekomo na to zasługiwałam. Każdy powód dla niego był dobry. Nie jestem w stanie o tym zapomnieć. Ani o tym, ani też o chwilach kiedy zmuszał mnie do stosunków, mimo, iż tego nie chciałam. Minęło kilka lat, uwolniłam się z tego chorego układu i ułożyłam sobie życie normalnie. Studiuję, mieszkam z narzeczonym, wszystko układa się wspaniale. Prawie wszystko. Nie umiem mu zaufać. W taki sposób, że nie potrafię uwierzyć, iż nigdy mnie nie skrzywdzi, nie uderzy. Gdy się kłócimy o coś, jak każda normalna para, a on zwyczajnie uniesie dłoń, żeby mnie np. dotknąć, objąć, wówczas ja się wzdrygam, często odsuwam, chowam. Boję się, paranoicznie się boję, że prędzej czy później okaże się taki sam, jak mój były. Co jest oczywiście wielką paranoją, ponieważ to najlepszy człowiek jakiego kiedykolwiek poznałam. Co robić? Jak mu zaufać?