co mogło spowodować tak agresywne zachowanie??

od jakiegoś czasu moja siostra (29 lat) zaczela odnosic sie do calej rodziny z pogardą. caly czas odzywa sie do nas "warcząc" i wyzywając nas. takie zachowanie jest strasznie denerwujące poniewaz ona uwaza ze wszystko moze, nie liczy sie ze słowami, uwaza ze zawsze ma racje i dosłownie poniza ludzi w rozmowie. rok temu urodzila dziecko i do tej pory tlumaczylam to sobie tak, ze moze jest jej ciezko: pracuje (na kierowniczym stanowisku) i wychowuje małe dziecko, jej mąż ma problemy zdrowotne i tez male kłopoty w pracy ale stara sie jak moze, mysle ze niezle sobie radzi, a w stosunku do niej jest bardzo czuły i opiekuńczy (dodam ze nie mają kłopotow finansowych). Osatanio nawet mama zwróciła jej uwagę i jakis tydzien było lepiej ale znowu sie zaczeło. zaniepokoiło mnie nawet jej zachowanie w stosunku do dziecka, zauwazyłam ze czasem je szarpie i potrząsa nim... sama nie mam jeszcze dzieci ale jestem pedagogiem i wg mnie takie zachowanie jest niepokojące, zwłaszcza ze znam moją siostre bardzo dobrze i nigdy jeszcze nie była taka "drażliwa". Ostatanio, podczas rozmowy bez powodu wyzwała mnie od najgorszych, a kiedy zareagowałam stanowczym sprzeciwem i w zlości rzuciłam w nią poduszką, wpadła w szał, uderzyła mnie z całej siły w głowę (bez żadnych oporów i obawy że zrobi mi krzywdę) na tyle silnie ze upadłam i przez chwilę straciłam oriętację, zaczęła wykrzykiwać, że jak ja smię podnieśc na nią rękę itp. gdy sie podniosłam rzuciła sie na mnie z taką wściekłościa w oczach, jaką na prawde ciężko opisać. cieżko mi to pisać ale pierwszy raz byłam taka przerazona. miałam wrażenie ze chce mnie zabić. nie opanowała sie nawet gdy nadeszła mama - musiała ja dosłownie ode mnie oderwać. co mnie dodatkowo zaskoczyło: mama stanęła w jej obronie... nie potrafie opisać w jakim byłam szoku, zwłaszcza gdy usłyszałam jak siostra mowi mamie ze to ja sie na nią "rzuciłam z pazurami". za dziecka zdarzało nam sie posprzeczac, nawet poszarpac.. wiadomo jak to z rodzeństwem.. myslalam ze z tego sie wyrasta, ale nigdy jeszcze nie dostałam od mojej siostry (z reszta od nikogo) tak silnego ciosu (nawet dobrze nie wiem czym) i nigdy w jej zachowaniu nie bylo tyle agresji. zastanawiam sie czy jest cos o czym nie wiem, a o czym wie moja mama (sądząc po jej zachowaniu), ale z drugiej strony gdyby tak bylo to mama nie obwinialaby mnie za to zajscie. od razu dodam ze nie moge porozmawiac o tym z siostra bo juz nie raz próbowałam i wstyd mi napisać jaka była jej reakcja.. parskniecie, wysmianie i wyzwanie od nienormalnych. ogólnie to jestem bardzo zżyta z siostra a miedzy nami nigdy nie było jakichs większych konfliktów. do dziś. o co wiec moze chodzic?

Czy to depresja?

Chodzę do drugiej gimnazjum. Nie wiem do jakiej to zaznaczyć kategorii, więc zaznaczyłam ,,szkoła

Sposób na wszystko

....Macie sposób na wszystko? Na radzenie sobie z każdą rzeczą?To co powiecie na niespokojną i pełną żalu duszę.:/...? Na wyobcowanie i samotność.Nie utożsamiam się z tym pozoranckim światem i ludzmi, do których mam pogardliwy stosunek.....Jakieś lekarstwo?/?No właśnie..jakie?tylko czy ja w ogóle chce się zmienić

Związek - Ona nie wie kogo wybrać

Witam. Mam 19 lat. JĄ poznałem rok temu. Jest ode mnie młodsza o dwa lata. Wcześniej podobało mi się już wiele dziewczyn, z kilkoma wdałem się w przelotne, „szczeniackie” jeszcze związki, ale to do niej poczułem coś naprawdę mocnego. Dla niej także był to pierwszy poważny związek. Choć z początku strasznie bała się odrzucenia, w końcu zaufała mi. Przeżyliśmy ze sobą piękne 3 miesiące. Nie potrafiliśmy się rozstać, potrafiliśmy rozmawiać o wszystkim godzinami, robić cokolwiek, ważne że razem. We wrześniu rozpoczęła naukę w nowej szkole (I kl. Liceum). Tam poznała nowych znajomych, wśród nich był jeden, o którego, nie wiem dlaczego, byłem strasznie zazdrosny. Ufałem Jej, ale nie mogłem powstrzymać tej zazdrości. Ona cieszyła się, gdy się piekliłem, kręciło Ją to. Czasami specjalnie mnie nakręcała, bo widziała wtedy, jak bardzo Ją kocham. Po pewnym czasie zapytałem ją wprost czy mam powody do zazdrości, ona zaprzeczyła i powiedziała, że to tylko kolega, a tylko mnie kocha. Tak minęły kolejne 3 miesiące, podczas których nasz związek rozkwitał. Mimo tego, że mieszkaliśmy od siebie daleko, spotykaliśmy się bardzo często, choćby po szkole na przysłowie 5 min, gdy odprowadzałem ją na autobus. W grudniu nastąpił kolejny zwrot sytuacji. Przełom grudnia i stycznia to kilka kłótni z powodu dwóch imprez na których byłem z nią, i troszeczkę przesadziłem z alkoholem. Ona, jak jej cała rodzina są całkowitymi abstynentami, i uważają nawet jedno piwo jako największe zło. W ciągu tych dwóch miesięcy jej matka utrudniała nam spotkania, robiła awantury o wszystko. Z tego wszystkiego, Ona także miała pretensje do mnie. Byle różnica zdań, opiekuńczość bywały pretekstem do kłótni. Kłótnie zazwyczaj bywały krótkie, a później godziliśmy się i dawało nam to pewnego rodzaju „oczyszczenie”. Bałem się że nasz związek, może tego nie wytrzymać. Ona miała wieczne huśtawki nastrojów, a ja czasami przez przypadek, sprawiałem jej przykrość lub ból (Nigdy jej nie uderzyłem! ) Od lutego widziałem, że mimo tego, że przetrwaliśmy to wszystko, to widziałem, że jest coś nie tak. Byliśmy razem, ale Ona była inna, jakby czasami zmuszała się do bycia ze mną. Wiecznie zamyślona, podejrzewałem, że coś ukrywa przede mną. Zacząłem, więc jeszcze bardziej okazywać jej swoją miłość (już wcześniej naprawdę nie mogła narzekać na brak romantyczności, niespodzianek, wypadów itp.). Największym moim błędem było, że chciałem się z nią, jak najwięcej widzieć. Nie manipulowałem nią, ale teraz po czasie czuję, że mogła to odebrać jako chęć kontrolowania, nie miała czasu dla swoich przyjaciół. Robiłem to tylko dlatego, że czułem, ze coś jest nie tak, nie chciałem jej kontrolować. Zaczęła mi wytykać, że nie daje jej oddychać, że tylko wiecznie ja. (to dziwne gdyż, z początku oburzała się, gdy za długo się nie odzywałem, lub wściekała się jak ja chciałem iść z kumplami , więc wychodziliśmy razem na dłuższe spotkania, i oboje trochę straciliśmy kontakty ze znajomymi) Powiedziała, że chce ode mnie odpocząć i mamy sobie dać 2 tygodnie przerwy. Nie rozumiałem o co chodzi. Powiedziała, że jest zagubiona. Zgodziłem się, przez 2 tygodnie prawie nie rozmawialiśmy ze sobą, wymieniliśmy może parę sms’ow. Następnie dostałem od znajomego zdjęcie, jak ona całuje się z swoim kolega z klasy, tym o którego cały czas byłem zazdrosny. Nie miała odwagi się przyznać. Powiedziała, że jest zagubiona bo dwóch mężczyzn czuje to samo i nie wie co ma zrobić. (gdy my kłóciliśmy się, on był dla niej przyjacielem, mogła mu się ze wszystkiego wygadać) Zerwaliśmy ze sobą, pozostając w sferach przyjaźni by ona mogła dowiedzieć się czego chce. Cholernie to wszystko bolało, ale mimo to nie mogłem zapomnieć o niej. Okazało się, że ona zaczęła chodzić z nim. Nie wiem jak wyglądają ich relacje, ale powiedziałem jej z bólem serca, że akceptuje to i ze zgadzam się na to byśmy pozostali przyjaciółmi. Będąc z nim i tak wymykała się i spotykała potajemnie ze mną. (Nie chce mówić drugiej osobie, że widuje się z tą pierwszą) Ostatnie dwa miesiące to ciągła huśtawka, gdyż czasem jest tak jak kiedyś, wspaniale, a czasami cisza. Napisała mi parokrotnie, ze coraz bardziej żałuje swojej decyzji, ze tęskni za mną. Ja powiedziałem, jej że nadal ją kocham, i że jeśli będzie kiedyś pewna swych uczuć to możemy spróbować być znowu razem. Daje mi nadzieje na to ze ten związek ma jeszcze jakieś szanse, a później ta nadzieja jest całkowicie zdeptana. Znowu spotykaliśmy się częściej. Pewnego dnia miałem jej pomoc w nauce, przyszliśmy do mnie i w końcu cos pękło, nie wytrzymaliśmy rzuciliśmy się sobie w ramiona, całując się zapominając o wszystkim. Lecz oboje przerwaliśmy, bądź co bądź ja nie potrafię wykorzystywać jej wahania, a ona nie chce Mu tego robić. I choć oboje ustaliliśmy, ze to był poryw emocji, to ta sytuacja zmieniła bardzo dużo. Ja dostałem sygnał, że mam jeszcze o co walczyć. (Nie walczyłbym, gdybym widział co ona czuje) Umówiliśmy się na rozmowę, szczerą, spokojną, powiedziała, że ma problemy rodzinne i na razie tym chce się zająć a potem zdecydować z kim chce być. Powiedziałem sobie pas, pozostanę jej przyjacielem, i niech będzie szczęśliwą. Ostatnio widziałem ich razem, powiedziała, że chce bym ja był szczęśliwy… Zapytałem ją dlaczego nie jest w stanie powiedzieć mi wprost, bym nie robił sobie jakichkolwiek nadziei, ona nie odpowiedziała. Już sam nie wiem co mam zrobić, naprawdę mi na niej zależy, mówią by przestać się męczyć i zapomnieć, ale ja nie mogę, nie gdy ona wciąż daje mi sygnały, ze jej czucie nie wygasło, gdy pisała ze tęskni. Chciałbym wiedzieć czy warto to dalej ciągnąć? Czy może całkowicie zerwać jakikolwiek kontakt? Może poczekać, tydzień, dwa, zobaczyć czy sama wykona krok, co pokazałoby czy jej zależy? Czy może pozostać tylko przyjacielem, na którego zawsze może liczyć i z którym może o wszystkim porozmawiać. Może coś zgoła innego? Nie wiem, oczekuje obiektywnych, poważnych odpowiedzi, gdyż sam nie potrafię z dystansem ocenić tego wszystkiego, może ktoś ma jakiekolwiek rady? Sytuacja ta tak mnie przytłacza, że skusiło mnie o poradę od osób obcych