Proszę pomóżcie mi jestem zagubiony

Jestem gejem poznałem swojego chłopaka przez internet 1,5 roku temu stale ze sobą czatowaliśmy, pisałem listy, rozmawialiśmy codziennie na początku była przyjaźń później przerodziło się to w fascynacje i miłość. W te wakacje miał przyjechać mnie odwiedzić, jednak coś poszło nie tak z jego pracą także wszystko przepadło, bardzo go i mnie to zabolało przez pewien czas nie mogliśmy dojść do siebie, jednak było coraz lepiej. W ostatnie dni wakacji zacząłem tęsknić i to bardzo mocno, zacząłem tracić wiarę w siebie i w nas, pewnego dnia ta fascynacja i dreszcze jakie mnie czasem ogarniały zniknęły bardzo drastycznie, nie mogłem tego znieść płakałem wiele razy, ale wiem że mam w sercu miłość do tego człowieka, wiem że go kocham jednak z całych sił tęsknię za tymi uczuciami jakie mnie ogarniały za każdym razem gdy go widziałem. Rozmawiałem z nim o tym wszystkim zawsze dużo rozmawialiśmy o naszych problemach, wie o mnie wszystko. On powiedział mi, że to tylko inny etap naszej miłości, że zauroczenie to tylko I etap tego co nas czeka. Nie chcę go opuścić i stracić wszystko co miałem i razem budowaliśmy. Nie wiem jak sobie poradzić z tęsknotą za tymi dreszczami, pragnieniami jakie miałem. On powiedział mi, że może miłość jaką miałem powoli odchodzi i ja nie potrafię się do tego przyznać bo tak bardzo się boję go stracić, ale to nie jest do końca prawda bo cały czas o nim myślę i tęsknię. Serce mi mówi walcz o tą miłość i staraj się, ale gdy czuję się samotny to myśli w mojej głowie po prostu mnie przytłaczają i nie wiem co robić, zaczynam płakać. Mamy tyle planów na przyszłość, tyle pięknych wspomnień, nie potrafię bez niego żyć i oddałbym swoje życie za niego. Wiem że spotkamy się jak tylko sytuacja w pracy u niego się poprawi, jest sam, nie ma rodziny nikogo poza mną, więc zawsze liczy tylko na mnie. Proszę pomóżcie mi odzyskać wiarę w siebie, wzmocnić miłość jaka drzemię w moim sercu, może popadliśmy w rutynę i nie potrafimy z niej wyjść, dzisiaj powiedziałem mu że potrzebuję przerwy czasu na refleksję, na odzyskanie wiary w siebie. Czy jest to dobry pomysł? Zwłaszcza gdy jestem sam i cierpię bo tęsknie tak bardzo. Co mogę zrobić, aby wszystko naprawić? Jak mam sobie z tym poradzić? Tylko proszę o wyrozumiałość...